WACHT NIET TE LANG
Gezongen 15 augustus 2003 Enschede

 

Je sloop door padievelden met je katapult,
speelde uren met je vriendjes en je vlieger
en je leefde je jeugd zoals een jongen kan,
die in zijn onschuld nog niemand kan bedriegen.
En voordat jij bedrogen werd
door iets waar niemand aan ontkwam,
nam jij je katapult en je vlieger
en je droomde dat jij al zo sterk was als een man.
Je was voor niemand bang,
tot de oorlog kwam….

En nu jij voor het einde van je leven staat
en met gepaste trots nog zoveel kan vertellen,
is er één ding waar je maar zelden over praat
om je daarmee niet nodeloos te kwellen.
Dat is de dag dat jij je katapult verloor
en ook je vlieger en je onschuld;
de dag dat jij gedwongen afscheid nam
en voor lange tijd verdween
in een jongenskamp….

Je kwam in Muntilan of Bandungan,
in Ambarawa of Tjimahi,
in Banyubiru of in het Bangkongkamp,
in Gedungjati, of Sompok-Lampersari,
in een jongenskamp….

Je kunt een kind wel uit de jongenskampen halen,
maar hoe haal je de kampen uit een kind?
Wie van ons kan de prijs betalen
van een jongenskamp in een kind?

Waar het om gaat is wat jij hebt meegemaakt
en hoe aan je jeugd ineens een einde werd gemaakt.
Je verzwegen verhaal, vertel het allemaal,
het ware verhaal
van het jongenskamp….

 

Waar het om gaat is wat jij hebt meegemaakt
en dat je dat niet langer meer voor jezelf bewaart.
Maar wacht niet te lang, nu het nog kan,
wacht niet te lang.

  geschreven voor de Stichting Herdenking Gevallenen in Zuid-Oost Azië 1941-1949 voor de Herdenking op 15 augustus 2003 in Enschede.

 tekst/muziek: wouter muller                                                                              ©buma 2003